Wednesday, 18 August 2010
Wietnam
Historia Wietnamu
Wednesday, 21 January 2009 01:46

http://e-development.pl

Do roku 1843

Wg ustnych przekazów państwo Wietnamskie zostało założone w 2879 r.p.n.e. przez pochodzacą od chińskich bogów, dynastię Hồng Bàng. Pierwsze historyczne zapisy o tym państwie pojawiły się w kronikach chińskich około 500 r.p.n.e. Pełne udokumentowanie pojawia się jednak dopiero po 111 r.p.n.e., po podboju chińskim. Mimo licznych, powtarzających się prób oswobodzenia, okupacja trwała ponad tysiąc lat. Ostatecznie Wietnam uzyskał niepodległość w 938 r.n.e. i utrzymał ją do połowy XIX stulecia. W tym okresie państwo wietnamskie powiększyło kilkakrotnie swoje terytorium zajmując terytoria swoich południowych sąsiadów.
W XVII wieku Wietnam stał się polem działania misjonarzy katolickich, co spowodowało - pomimo prześladowań ze strony administracji cesarskiej - że kraj (jako jedyny na Dalekim Wschodzie nie licząc Filipin) stał się ostoją katolicyzmu. Misjonarze, tacy jak Aleksander de Rhodes, przyczynili się rozwoju społeczeństwa, stworzyli podstawy nowoczesnego alfabetu wietnamskiego, ale jednocześnie swą działalnością sprawili, że ostatecznie kraj popadł w zależność od Francji.
Od 1843 do II wojny światowej
Historia Wietnamu (1843-1940) to czas podboju Wietnamu i uczynienia zeń protektoratu, w rzeczywistości zaś kolonii francuskiej. Skutkiem podboju - którego potrzebował zarówno cesarz Napoleon III jak i Marynarka Wojenna - Francuzi zajęli cały Wietnam i Kambodżę, a wkrótce potem Laos. Do wybuchu II wojny światowej utrzymywali swe azjatyckie kolonie siłą, nie wyrzekając się przemocy i terroru. Jednocześnie jednak Wietnam się cywilizował wychodząc z wcześniejszego izolacjonizmu. Większość politycznych i wojskowych wietnamskich przywódców, którzy mieli pokonać i Francuzów i Amerykanów, miała staranne wykształcenie na europejskim poziomie.
Na czele ruchu o wyzwolenie społeczne i narodowe stanął - uznawany dzisiaj za bohatera narodowego i twórcę współczesnej wielkości Wietnamu - działacz komunistyczny, Ho Chi Minh.
Od II wojny światowej do wojny wietnamskiej
W roku 1940 na teren Indochin wkroczyła armia japońska. W porozumieniu z francuskim rządem Vichy pozostawiła nietkniętą administrację kolonialną i garnizony wojsk francuskich, ściągając jednocześnie znaczne kontrybucje na potrzeby prowadzonej w Syjamie i Birmie wojny. Powstała w roku 1941 partyzantka komunistyczna korzystała w znacznej mierze z pomocy amerykańskiej, co przyczyniło się do tego, że w roku 1945 (po pokonaniu Japonii) władzę w kraju objął Ho Chi Minh ogłaszając powstanie Demokratycznej Republiki Wietnamu ze stolicą w Hanoi. Francuzi zareagowali akcją zbrojną, która wkrótce przerodziła się w otwartą wojnę (I wojna indochińska), zakończoną klęską Francuzów pod Dien Bien Phu.
Wg ustaleń paryskiej konferencji pokojowej w roku 1954 r. kraj został podzielony tymczasową linią demarkacyjną na 17 rówmnoleżniku, na dwie strefy: rządzoną przez komunistów Północ i skupiające zwolenników Francji Południe. W następnej kolejności miało zostać przeprowadzone referendum scaleniowe. W wyniku działań politycznych i problemów z porozumieniem się stron do referendum nigdy nie doszło, a tymczasowa linią demarkacyjna stała się granicą między dwoma państwami wietnamskimi.
Wojna wietnamska (1957-1975)
Głównymi stronami konfliktu były z jednej strony Demokratyczna Republika Wietnamu (wspierana przez inne kraje komunistyczne) oraz kontrolowane przez to państwo organizacje komunistyczne w Wietnamie Południowym, Laosie i Kambodży. Z drugiej strony stała Republika Wietnamu i wspierająca ją międzynarodową koalicja obejmująca Stany Zjednoczone i ich sojuszników - Koreę Południową, Tajlandię, Australię, Nową Zelandię i Filipiny. De facto stroną konfliktu były również Kambodża i Laos. Walki toczyły się na terytorium Wietnamu Południowego, Laosu i Kambodży. Amerykańskie naloty bombowe objęły także terytorium Wietnamu Północnego.
Do wojny doszło, gdy w Stanach Zjednoczonych przyjęto "teorię domina", która zakładała, że państwa komunistyczne (ZSRR i ChRL) będą dążyć do opanowania krajów Trzeciego Świata poprzez atakowanie państw sąsiadujących z już opanowanymi. Z tej przyczyny - gdy Wietnam Północny zaczął aktywnie wspierać lewicową partyzantkę na południu - w Waszyngtonie podjęto decyzję o przyjściu rządowi w Sajgonie z pomocą. Z biegiem czasu instruktorów wojskowych zastąpiły regularne oddziały amerykańskich sił zbrojnych, by w szczytowym okresie (rok 1968) zmasować w Wietnamie ponad 500 tysięcy żołnierzy amerykańskich.
Na skutek ogromnych strat, ponoszonych przez wojska amerykańskie i coraz większym oporem społeczeństwa Stanów Zjednoczonych, za prezydentury Richarda Nixona podjęto decyzję o "wietnamizacji" wojny i wycofaniu z konfliktu, co nastąpiło w roku 1972. Dobrze uzbrojona, ale źle wyszkolona i zdemoralizowana armia południowo-wietnamska stawiała opór do wiosny 1975 roku, kiedy to w ciągu kilku miesięcy została pobita przez słabsze siły z północy. Wojna zakończyła się bezspornym zwycięstwem komunistów i zjednoczeniem Wietnamu.
Od Wojny wietnamskiej
Po zwycięskiej wojnie i utworzeniu (w roku 1976) Socjalistycznej Republiki Wietnamu, na terenie Indochin zaznaczyła się okresowa przewaga militarno-polityczna Wietnamu. W latach 1977-1978 stosunki Wietnamu z ChRL uległy pogorszeniu. Główną przyczyną było współzawodnictwo o dominację polityczną w Indochinach. Po interwencji Wietnamu w Kambodży, w wyniku której upadł reżim Czerwonych Khmerów (wojna kambodżańsko-wietnamska), Chiny dokonały inwazji wywołując wojnę chińsko-wietnamską. W roku 1995 Wietnam nawiązał stosunki dyplomatyczne z USA, wstąpił do ASEAN i WTO oraz znormalizował stosunki z ChRL. Obecnie Wietnam jest jednym z prężniej rozwijających się krajów Azji Południowo-Wschodniej.

 źródło: wikipedia.pl

 
Stowarzyszenie ASEAN
Wednesday, 27 August 2008 01:49

http://e-development.pl

ASEAN (ang. Association of South East Asian Nations) - Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej - jest to organizacja polityczno-gospodarcza, powstała na gruzach Association of South East Asia utworzonego przez Malezję, Filipiny i Tajlandię w 1961 r. Założona 8 sierpnia 1967 w Bangkoku. Jej siedzibą jest Dżakarta. Członkami są (w kolejności przystępowania): Filipiny, Indonezja, Malezja, Singapur, Tajlandia (państwa założycielskie), Brunei (od 8 stycznia 1984), Wietnam (od 28 lipca 1995), Laos i Birma (od 23 lipca 1997) i Kambodża (od 30 kwietnia 1999) i (od 24 lipca 2008) Korea Północna.

Organy


* Konferencja Ministrów (naczelny)
* Stały Komitet (zajmujący się działalnością bieżącą)

Cele

Deklaracja ASEAN stwierdza, że główne cele i zamiary stowarzyszenia to:

* Przyspieszanie wzrostu ekonomicznego, rozwoju socjalnego i kulturalnego w regionie: fundacja ma budować pokojową i dobrze współpracującą wspólnotę narodów południowoazjatyckich.
* Promowanie regionalnego pokoju i stabilizacji poprzez trwałe respektowanie sprawiedliwości i reguł prawa w stosunkach między krajami w regionie i dochowywanie zasad Karty Narodów Zjednoczonych.

"Stowarzyszenie reprezentuje zjednoczoną wolę narodów w związanie się przyjaźnią i współpracą i, przez wspólny wysiłek i poświęcenie, zapewnia ludziom i potomności szczęście pokoju, wolności i dobrodziejstwa" (Deklaracja ASEAN, Bangkok, 8 sierpnia 1967).

Traktat o wzajemnych stosunkach i współpracy (The Treaty of Amity and Cooperation, TAC) w Południowej Azji został podpisany na pierwszej konferencji ASEAN 24 lutego 1976. Stwierdzał on, że we wzajemnych stosunkach członkowie będą się kierować następującymi fundamentalnymi zasadami: wzajemny szacunek dla niezależności, suwerenności, równości, terytorialnej niepodzielności i narodowej tożsamości wszystkich narodów; prawo każdego kraju do prowadzenia niezawisłej polityki, wolnej od zewnętrznej ingerencji, przewrotu lub przymusu; nieingerowanie w wewnętrzne interesy, rozstrzyganie różnic lub sporów w pokojowy sposób; zrzeczenie się gróźb lub siły jako sposobu rozstrzygania sporów, prowadzenie efektywnej współpracy.

TAC stwierdzał, że dialog polityczny i współpraca w dziedzinie bezpieczeństwa powinna dążyć do promowania regionalnego pokoju I stabilizacji poprzez podnoszenie regionalnej niezależności. Regionalna niezależność ma być osiągnięta przez współpracę na wszystkich polach opartych na zasadach pewności siebie, niezależności, wzajemnego szacunku, współpracy i solidarności, które powinny tworzyć stowarzyszenie jako silną wspólnotę narodów Południowej Azji.

Głównym zadaniem ASEAN jest współpraca gospodarcza, kulturalna, naukowo-techniczna i kulturalna w swoim regionie. ASEAN dąży również do utworzenia strefy pokoju, neutralności i wolności, pozbawionej broni jądrowej. Kraje ASEAN podejmują działania na rzecz pokojowego rozwiązywania sporów, normalizacji na Półwyspie Koreańskim. Do współpracy zapraszane są także państwa trzecie, np. kraje Unii Europejskiej, USA, Rosja, Chiny. ASEAN zadecydował o wprowadzeniu na swoim obszarze do 2005 strefy wolnego handlu (AFTA). Współuczestniczy w konsolidacji działań w całym regionie Pacyfiku, wchodząc w skład APEC. Siłą tej organizacji jest postępujący dynamicznie od przełomu lat 80. i 90. rozwój gospodarczy ("azjatyckie tygrysy"), atrakcyjny rynek, liczący ponad 180 mln ludności i tania siła robocza.

Region ASEAN to około 500 milionów mieszkańców, całkowita powierzchnia 4,5 milionów km², łączny produkt krajowy brutto 737 miliardów dolarów.

Historia

Do 1983 w działalności ASEAN wyróżnia się 3 okresy:

* 1967-74 dominacja problematyki politycznej (m.in. w 1971 Deklaracja ZOPFAN - strefa pokoju, wolności i neutralności)
* 1974-79 dominacja problematyki ekonomicznej (szybki rozwój form integracyjnych, współpraca gospodarcza z rozwiniętymi krajami Pacyfiku - Japonią, Australią i Nową Zelandią)
* od 1979 ponownie dominacja problematyki politycznej związanej z ekspansją komunizmu na Półwyspie Indochińskim.

Działalność

Najważniejszą formą instytucjonalnego nadzoru zamierzeń ASEAN to coroczne spotkanie szefów rządu i ministrów spraw zagranicznych. Spotkania te poruszają tematy takie jak rolnictwo i leśnictwo, ekonomia, energia, środowisko, finanse, informacja, inwestycje, prawo, nauka i technologia, przestępczość międzynarodowa, turystyka. Głównym organem jest Sekretariat (sekretariat generalny o 2-letniej kadencji na zasadzie rotacji alfabetycznej państw). Organami wspierającymi jest 29 komitetów i 122 grupy techniczne. Aby wspierać prowadzenie stosunków zewnętrznych, ASEAN rozwinęło komitety składające się z głów misji dyplomatycznych w następujących miastach: Bruksela, Londyn, Paryż, Waszyngton, Tokio, Canberra, Ottawa, Wellington, Genewa, Seul, Nowe Delhi, Nowy Jork, Pekin, Moskwa i Islamabad.

Jak twierdzi Kofi Annan, były Sekretarz Generalny ONZ: "Dzisiaj ASEAN jest nie tylko dobrze funkcjonująca, niepodzielna rzeczywistość w tym regionie. To rzeczywista siła, z którą trzeba się liczyć daleko poza tym regionem. To ponadto zaufany partner ONZ w dziedzinie rozwoju".

UE-ASEAN


Unia Europejska pozostaje bardzo ważnym partnerem ASEAN. Stosunki UE-ASEAN nawiązane zostały w 1977 r. (w 2007 r. obchodzona będzie 30. rocznica tego wydarzenia.), a pierwsze spotkanie ministrów spraw zagranicznych UE i ASEAN odbyło się w 1978 r. Formalny dialog polityczny obu regionów trwa od 1980 roku, to jest od zawarcia Porozumienia o współpracy między WE a ówczesnymi członkami ASEAN (w grudniu 2005 roku obchodzono 25-lecie tej umowy). W 2000 roku podpisano protokoły akcesyjne Laosu i Kambodży do Porozumienia, UE odmówiła jednak zgody na przystąpienie do niej, ze względu na sytuację polityczną w tym kraju, Birmy/Myanmaru.

Intensyfikacja współpracy nastąpiła w 1994 roku po spotkaniu w Karlsruhe. Od 1996 roku głównym forum dla ASEAN i UE pozostaje proces ASEM. Poza nim Unia Europejska prowadzi także oddzielny dialog z ASEAN. Ma on przede wszystkim formę odbywających się raz na 18-24 miesiące Spotkań Ministerialnych ASEAN-UE.

UE jest obecnie trzecim partnerem handlowym ASEAN (po Japonii i Stanach Zjednoczonych) – obroty wynoszą ok. 120 mld USD (dla UE-15), europejskie inwestycje (UE-15) stanowią około 28% inwestycji w krajach ASEAN. Ważnym wymiarem współpracy jest też pomoc techniczna udzielana krajom regionu. W ostatnim czasie intensyfikacji uległy prace nad liberalizacją wzajemnych obrotów handlowych i inwestycyjnych. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na Transregionalną Inicjatywę Handlową ASEAN-UE (Trans-Regional EU-ASEAN Trade Initiative – TREATI) z 2003 roku. Rozpoczęto także dialog na temat możliwości utworzenia pomiędzy ASEAN i UE strefy wolnego handlu.

 

Źródła: msz.gov.pl, wikipedia.pl

 
Umowa pomiędzy rządami Polski i Wietnamu o przekazywaniu i przyjmowaniu obywateli obu państw
Wednesday, 27 August 2008 01:39

W dniu 22/04/2004 rządy Rzeczypospolitej Polskiej i Socjalistycznej Republiki Wietnamu podpisały umowę o przekazywaniu i przyjmowaniu obywateli obu państw. Umowa weszła w życie w dniu 14/05/2005. Poniżej tekst porozumienia:

Kliknij: Tekst umowy
 
Wietnamczysy w Polsce - zarys
Wednesday, 27 August 2008 01:33

http://e-development.pl


1.Wielkość i rozmieszczenie terytorialne społeczności wietnamskiej w Polsce.
W chwili obecnej nie ma dokładnych szacunków jaka jest faktyczna liczba Wietnamczyków mieszkających w Polsce. Ocenia się, że w Polsce żyje w sumie od 20 000 do 35 000 Wietnamczyków.
Większość społeczności wietnamskiej osiedliła się w Warszawie. Stosunkowo mało Wietnamczyków mieszka w Szczecinie, Łodzi, Katowicach i Krakowie.

2.Struktura.
Pod względem strukturalnym społeczność wietnamską możemy podzielić na 4 grupy, które pokrywają się z falami imigracji w poprzednich latach:
- Grupa pierwsza – ludzie przebywający w Polsce  od lat 70-tych i 80-tych. Jest to swoista elita intelektualna, kulturalna i często ekonomiczna. Są to w przeważającej większości byli studenci i pracownicy naukowi na polskich uczelniach, którzy zdecydowali się pozostać w Polsce. Wietnamczycy z tej grupy doskonale posługują się językiem polskim, znają polskie realia i nie mają problemów z asymilacją.
- Grupa druga – ludzie przebywający w Polsce od lat 90-tych. W tej grupie występuje przewaga ludzi z wyższym wykształceniem, ze specjalizacjami zawodowymi i z tytułami naukowymi. Reprezentanci tego środowiska to rodziny i przyjaciele, ściągnięci do Polski przez Wietnamczyków już osiedlonych w Polsce (grupa pierwsza). Pod względem ekonomicznym stanowią trzon społeczności azjatyckiej.
- Grupa trzecia –  osoby które mieszkają w Polsce od końca lat 90-tych. Jest to grupa najbardziej zróżnicowana pod względem wykształcenia, zamożności i wieku. Proces asymilacji dla tej grupy przebiega wolno ze względu na bariery językowe.
- Grupa czwarta –  dzieci przedstawicieli w/w. grup, dorastający w Polsce, uczęszczający do polskich szkół i uczelni wyższych. W tej grupie asymilacja jest bardzo daleko posunięta - osoby z tej grupy łączy więź emocjonalna z Polską na równi z Wietnamem. 
3.Specyfika i stosunek do Polski jako kraju zamieszkania.
Przedstawicieli wszystkich wyżej wymienionych grup łączy przede wszystkim zamiar stałego osiedlenia się w Polsce.  Wynika to z mentalności i specyfiki Wietnamczyków (zdolności przystosowawcze i skłonność do przywiązywania się do nowego kraju) – ogromna większość nie traktuje Polski jako kraju tranzytowego. Dla starszej generacji Polska jest krajem docelowym – miejscem na wychowanie dzieci w dobrych warunkach (bez względu na sytuację ekonomiczną), dającym perspektywy na rozwój przyszłych pokoleń. Dla Wietnamczyków Polska jest ważna nie tylko ze względów ekonomicznych – liczą się przede wszystkim względy społeczne, kulturalne i naukowe. Młodsza generacja (osoby, które dorastały i studiowały w Polsce) jest przystosowana do życia w Polsce i nie wykazuje zainteresowania zmianą kraju zamieszkania. 
Wietnamczycy w Polsce tworzą zwartą społeczność, która posiada własne organizacje, ośrodki  społeczno-kulturalne i czasopisma. Wspólne stają się okolice zamieszkania i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (np. Wólka Kosowska). Jest to ułatwienie dla ogromnej liczby Wietnamczyków nie posługujących się w stopniu dostatecznym językiem polskim. Z drugiej jednak strony stanowi to barierę dla poszczególnych Wietnamczyków pod względem dostępu do informacji i asymilacji ze społecznością polską. Doświadczenia z innych krajów (np. Francja i Niemcy) wskazują jednak, że problemy z asymilacją znikają w okresie jednego pokolenia. Wietnamczyków jako społeczność wyróżnia ponadto zupełny brak roszczeniowego stosunku do kraju zamieszkania – liczy się wyłącznie własna pracowitość.

4. Media 
Wietnamczycy wydają kilkanaście gazet. Najregularniej ukazuje się sześć -  „Que Viet”(wydawane przez Stowarzyszenie Wietnamczyków w Polsce "Solidarność i Przyjaźń") i Noi Vong Tay Lon (wydawana przez Centrum Kultury Wietnamu „Thang Long”). Od czerwca 2008 r. funkcjonuje również jedyny, dwujęzyczny portal internetowy www.batdongsan.pl – witryna dla Wietnamczyków o  Polsce i dla Polaków o Wietnamczykach.

5. Organizacje Wietnamczyków w Polsce
Najstarszą organizacją wietnamską w Polsce jest Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Wietnamczyków, powstałe w 1986 roku. Obecnie skupia ono około 200-300 wietnamskich członków, nie licząc ich rodzin. Jego oddziały są w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Bydgoszczy, Lublinie i Przemyślu. Założyli je absolwenci polskich uczelni. TSKW zajmuje się integrowaniem elity wietnamskiej, podtrzymywaniem kultury wietnamskiej (organizuje kursy wietnamskiego dla dzieci z mieszanych małżeństw, obchody wietnamskiego Nowego Roku, Dnia Dziecka), promowaniem jej wśród Polaków (pokazy sztuki walk, dni kultury Wietnamu, organizacja wystaw, prelekcji, spotkań) oraz reprezentowaniem wietnamskiego środowiska w Polsce.
W 1999 roku założono Stowarzyszenie Wietnamczyków w Polsce "Solidarność i Przyjaźń", które skupia około 800 rodzin. Prym wiodą tu byli studenci, sprawując funkcję reprezentantów wietnamskich migrantów pracujących w Polsce. To liczące nawet kilka tysięcy osób stowarzyszenie zajmuje się organizowaniem i integrowaniem społeczności wietnamskiej w Polsce. Zapewnia Wietnamczykom wsparcie oraz pomoc: organizacyjną, prawną, finansową.
Przy ul. Zamoyskiego działalność prowadzi Centrum Kultury Wietnamskiej "Thang Long", gdzie na co dzień spotyka się wietnamska młodzież, ćwiczy zespół taneczny, w weekendy odbywają się koncerty. Aktywne są także Klub Kobiet i Wspólnota Katolików Wietnamskich (sztandarowa postać – ksiądz Edward Osiecki, duszpasterz).